Popularne:

Kurs Nowe Życie

28 maja 2017 at 12:35

Katolicka Wspólnota Chrystusa Zmartwychwstałego „Galilea”

zaprasza na 

Kurs Nowe Życie 

w parafii Chrystusa Odkupiciela w Świdniku

9 czerwca /godz. 18.30/  –  11 czerwca 2017r /godz. 13.00/

 18699636_1457806204262738_6311342292273189246_o

Kurs Nowe Życie to weekend spotkania z realnie działającym Bogiem, spojrzenia razem z Nim na Twoje życie i zyskania nowych perspektyw i możliwości. Czy je potem wybierzesz i podejmiesz, zależy tylko od Ciebie. Twój Stwórca czeka na Ciebie nieustannie.

Ten kurs jest częścią programu międzynarodowej sieci Szkół Nowej Ewangelizacji, które powstały jako jedna z odpowiedzi na wezwanie Jana Pawła II. Zawiera odmienny w formie, żywy i prosty przekaz Dobrej Nowiny skierowany do współczesnego człowieka. Adresowany jest zarówno do osób, które chcą doświadczyć miłości Boga, jak i do tych, które nie wierzą, że jest to w ogóle możliwe.

Czym jest kurs Nowe Życie?

Ten niezwykły weekend opracowany w Meksyku i prowadzony obecnie w 67 krajach na całym świecie nadał sens i cel oraz przywrócił nadzieję wielu tysiącom osób.

Jeżeli pragniesz doświadczyć spotkania z Jezusem i otrzymać Nowe Życie – życie w doświadczeniu bliskości samego Boga, ten kurs jest skierowany właśnie do Ciebie!

W czasie tych 2 dni będziesz mógł nawiązać lub odnowić swoją osobistą więź z Jezusem w mocy Ducha Świętego.

Dla kogo?

Kurs ten jest przeznaczony dla wszystkich osób pełnoletnich, które pragną:

– poznać Boga żywego, działającego, realnego

– zbliżyć się do Jezusa, który uzdrawia, wyzwala i umacnia

– utwierdzić się w przekonaniu, że Bóg istnieje

zmienić bieg swojego życia i nadać mu nowy tor

– pozwolić Bogu „dotknąć” swojego serca

– odkryć cel w życiu

– nauczyć się żyć w bliskości Boga

– wyzwolić się z nałogu, beznadziei i pustki

Co to oznacza w praktyce?

Kurs Nowe Życie to coś o wiele więcej niż rekolekcje – to intensywny czas dwóch dni, podczas których:

– wysłuchasz inspirujące i bardzo praktyczne nauczania przepełnione świadectwami świeckich osób, które doświadczyły bliskości Boga

– zobaczysz wiele praktycznych, wizualnych przykładów, które uzmysłowią Ci najważniejsze prawdy życia duchowego

– będziesz miał możliwość podjąć konkretne decyzje duchowe, które pomogą Ci „zmienić bieg” Twojego życia

– będziesz mógł prosić o modlitwę za Ciebie w intencji przemiany Twojego życia

– będziesz mógł uzyskać odpowiedź na wiele nurtujących Cię pytań

 

Kurs Nowe Życie prowadzony jest przez kilkunastoosobową grupę osób świeckich z udziałem kapłana.

/Koszt – 50 zł/

 

Szczegółowe informacje i zapisy:

Anna /tel. 887 406 634/, Maria /tel. 502 448 917/ po godz. 19.00.

 

Kapłan odpowiedzialny: Adam Patyjewicz /wikariusz parafii Chrystusa Odkupiciela w Świdniku/

 

 

 

22 maja 2017 at 08:42

Słowo Metropolity Lubelskiego

z okazji 30. rocznicy wizyty św. Jana Pawła II w Lublinie

 

Umiłowani w Chrystusie Panu!

Zbliża się trzydziesta rocznica historycznej wizyty św. Jana Pawła II w Lublinie. Karol Wojtyła jako kapłan, biskup i kardynał był blisko związany z naszym miastem. Przez 24 lata wykładał w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i uczestniczył w wydarzeniach ważnych dla życia diecezji. Jako papież odwiedził Lublin jeden raz, podczas III pielgrzymki do Polski, w dniu 9 czerwca 1987 roku. Centralnym wydarzeniem tej wizyty była Eucharystia na placu przy wznoszonym wówczas kościele pw. Świętej Rodziny. Papież udzielił wtedy święceń kapłańskich 50 diakonom z całej Polski.

W trzydziestą rocznicę tamtego wydarzenia zgromadzimy się na tym samym miejscu w dniu 9 czerwca br., w piątek, o godz. 1800, aby dokonać uroczystego poświęcenia kościoła Świętej Rodziny, będącego pamiątką obecności świętego Papieża w stolicy naszej archidiecezji. Będziemy dziękować za Jego nauczanie i przykład, pozostające niewyczerpanym źródłem inspiracji dla naszej wiary i miłości, dla świadectwa życia chrześcijańskiego i radosnego głoszenia Ewangelii. Serdecznie zapraszam kapłanów, osoby życia konsekrowanego, wiernych świeckich z Lublina i z archidiecezji do udziału w tych uroczystościach. Niech nie zabraknie młodych, zwłaszcza tych, którzy w tym roku przyjmują sakrament bierzmowania. Na uroczystość zaprosiliśmy także księży biskupów z sąsiednich diecezji.

W najbliższą sobotę, 27 maja, archidiecezja lubelska otrzyma dwunastu nowych kapłanów. Serdecznie zapraszam do Archikatedry na święcenia prezbiteratu, będące zawsze świętem lokalnego Kościoła. Modlimy się, wzywając wstawiennictwa św. Jana Pawła, o liczne powołania kapłańskie dla naszej archidiecezji. Niech Duch Święty, na którego przyjście oczekujemy w liturgii Kościoła, natchnie serca wielu młodych ludzi odwagą, aby pójść za głosem powołującego Chrystusa.

Jan Paweł II przez długie lata swego pontyfikatu głosił z mocą Ewangelię życia i wytrwale budował cywilizację miłości. Wierni Jego nauczaniu weźmy udział w Marszu dla Życia i Rodziny, jaki wyruszy w niedzielę, 11 czerwca br. o godz. 1600 z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego do Archikatedry, gdzie o 1700 sprawowana będzie Eucharystia. Uczestników zapraszamy już od godz. 1400 na radosne świętowanie wokół „Sceny Pełnej Życia”.

Oczekując na te spotkania, zwłaszcza w dniu 9 czerwca, w parafii pw. Świętej Rodziny, z serca wszystkim błogosławię

                                                                               Wasz Biskup Stanisław

          Lublin, 18 maja 2017 r.

WIELKANOC

15 kwietnia 2017 at 15:18

when-was-jesus-christ-crucified-and-resurrected-did-he-really-die-on-good-friday-and-come-back-to

Wielkanoc zaczyna się już w sobotę, po zachodzie słońca, kiedy wspólnota ludzi wierzących gromadzi się na liturgii paschalnej. Kościół czuwając, oczekuje na zmartwychwstanie, i obchodzi je w znakach sakramentalnych.

Liturgia tej Świętej Nocy składa się z czterech zasadniczych części. Rozpoczyna ją liturgia światła. Na zewnątrz kościoła kapłan święci ogień, od którego następnie zapala się Paschał – wielką woskową świecę, która symbolizuje zmartwychwstałego Chrystusa. Na paschale kapłan żłobi znak krzyża, wypowiadając słowa: „Chrystus wczoraj i dziś, początek i koniec, Alfa i Omega. Do Niego należy czas i wieczność, Jemu chwała i panowanie przez wszystkie wieki wieków. Amen”. Umieszcza się tam również pięć ozdobnych czerwonych gwoździ, symbolizujących rany Chrystusa oraz aktualną datę. Następnie Paschał ten wnosi się do okrytej mrokiem świątyni, a wierni zapalają od niego swoje świece, przekazując sobie wzajemnie światło. Niezwykle wymowny jest widok rozszerzającej się jasności, która w końcu wypełnia cały kościół. Zwieńczeniem obrzędu światła jest uroczysta pieśń (Pochwała Paschału) – Exultet, która zaczyna się od słów: „Weselcie się już zastępy Aniołów w niebie! Weselcie się słudzy Boga! Niech zabrzmią dzwony głoszące zbawienie, gdy Król tak wielki odnosi zwycięstwo!”.

Dalsza część liturgii paschalnej to liturgia Słowa. Przypominają one całą historię zbawienia, poczynając od stworzenia świata, przez wyjście Izraelitów z niewoli egipskiej, proroctwa zapowiadające Mesjasza aż do Ewangelii o Zmartwychwstaniu Jezusa. Tej nocy powraca po blisko pięćdziesięciu dniach uroczysty śpiew „Alleluja”.

Kolejną częścią jest liturgia chrzcielna. Celebrans dokonuje poświęcenia wody, która przez cały rok będzie służyła przede wszystkim do chrztu. Czasami, na wzór pierwotnych wspólnot chrześcijańskich, w noc paschalną chrzci się katechumenów, udzielając im zarazem bierzmowania i pierwszej Komunii św. Wszyscy wierni odnawiają swoje przyrzeczenia chrzcielne wyrzekając się grzechu, Szatana i wszystkiego, co prowadzi do zła oraz wyznając wiarę w Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego.

Wigilia Paschalna kończy się Eucharystią i procesją rezurekcyjną, by oznajmić, że Chrystus zmartwychwstał i zwyciężył śmierć. Zgodnie z dawną tradycją w wielu miejscach w Polsce procesja rezurekcyjna nie odbywa się w Noc Zmartwychwstania, ale o świcie w niedzielny poranek.

Noc Paschalna oraz Niedziela Wielkanocna to największe święto chrześcijańskie, pierwszy dzień tygodnia, uroczyście obchodzony w każdą niedzielę przez cały rok. Apostołowie świętowali tylko Wielkanoc i każdą niedzielę, która jest właśnie pamiątką Nocy Paschalnej. Dopiero z upływem wieków zaczęły pojawiać się inne święta i okresy przygotowania aż ukształtował się obecny rok liturgiczny, który jednak przechodzi różne zmiany.

WIELKA SOBOTA

15 kwietnia 2017 at 08:48

ws

Wielka Sobota jest dniem ciszy i oczekiwania. Podobnie jak w Wielki Piątek, tak i tego dnia, Kościół nie sprawuje Mszy Świętej. W naszych świątyniach przez cały czas adoruje się Najświętszy Sakrament umieszczony w grobie Jezusa.

Dla uczniów Jezusa był to dzień największej próby. Według Tradycji apostołowie rozpierzchli się po śmierci Jezusa, a jedyną osobą, która wytrwała w wierze, była Bogurodzica. Dlatego też każda sobota jest w Kościele dniem maryjnym.

Po śmierci krzyżowej i złożeniu do grobu wspomina się zstąpienie Jezusa do otchłani. Wiele starożytnych tekstów opisuje Chrystusa, który „budzi” ze snu śmierci do nowego życia Adama i Ewę, którzy wraz z całym rodzajem ludzkim przebywali w Szeolu.

Tradycją Wielkiej Soboty jest poświęcenie pokarmów wielkanocnych: chleba – na pamiątkę tego, którym Jezus nakarmił tłumy na pustyni; mięsa – na pamiątkę baranka paschalnego, którego spożywał Jezus podczas uczty paschalnej z uczniami w Wieczerniku oraz jajek, które symbolizują nowe życie.

WIELKI PIĄTEK

14 kwietnia 2017 at 09:24

Obraz1

Wielki Piątek to dzień Krzyża. Tego dnia nie sprawuje się Mszy Świętej. Po południu odprawiana jest niepowtarzalna wielkopiątkowa Liturgia Męki Pańskiej. Celebrans i asysta wchodzą w ciszy. Przed ołtarzem przez chwilę leżą krzyżem, a po modlitwie wstępnej czytane jest proroctwo o Cierpiącym Słudze Jahwe i fragment Listu do Hebrajczyków. Następnie czyta się lub śpiewa, zwykle z podziałem na role, opis Męki Pańskiej według św. Jana.

Następnie, w bardzo uroczystej modlitwie wstawienniczej, Kościół poleca Bogu siebie i cały świat, wyrażając w ten sposób pragnienie samego Chrystusa: aby wszyscy byli zbawieni. Szczególnie przejmujące są modlitwy o jedność chrześcijan, prośba za niewierzących i za Żydów.

Centralnym wydarzeniem liturgii wielkopiątkowej jest adoracja Krzyża. Zasłonięty fioletowym suknem Krzyż wnosi się przed ołtarz. Celebrans stopniowo odsłania ramiona Krzyża i śpiewa trzykrotnie: „Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata”, na co wierni odpowiadają: „Pójdźmy z pokłonem”. Po liturgii Krzyż zostaje w widocznym i dostępnym miejscu, tak by każdy wierny mógł go adorować. Jest on aż do Wigilii Paschalnej najważniejszym punktem w kościele. Przyklęka się przed nim, tak, jak normalnie przyklęka się przed Najświętszym Sakramentem. Po adoracji Krzyża z ciemnicy przynosi się Najświętszy Sakrament i wiernym udziela się Komunii.

Ostatnią częścią liturgii Wielkiego Piątku jest procesja do Grobu Pańskiego. Na ołtarzu umieszczonym przy Grobie lub na specjalnym tronie wystawia się Najświętszy Sakrament w monstrancji okrytej białym przejrzystym welonem – symbolem całunu, w który owinięto ciało zmarłego Chrystusa. Cały wystrój tej kaplicy ma kierować uwagę na Ciało Pańskie. W wielu kościołach przez całą noc trwa adoracja.

 

WIELKI CZWARTEK

13 kwietnia 2017 at 13:53

 

ow

Od Wielkiego Czwartku, który w tym roku przypada 13 kwietnia, Kościół rozpoczyna uroczyste obchody Triduum Paschalnego, w czasie którego będzie wspominać mękę, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. W Wielki Czwartek w liturgii wspominamy Ostatnią Wieczerzę, ustanowienie przez Jezusa Eucharystii oraz kapłaństwa służebnego.

Ten dzień jest szczególnym świętem kapłanów. W godzinach przedpołudniowych ma miejsce szczególna Msza św. We wszystkich kościołach katedralnych biskup diecezjalny wraz z kapłanami z całej diecezji sprawuje Mszę św. Krzyżma. Podczas niej biskup święci oleje (chorych i krzyżmo), które przez cały rok służą przy udzielaniu sakramentów chrztu, bierzmowania, święceń kapłańskich, namaszczenia chorych. Kapłani koncelebrujący ze swoim biskupem odnawiają przyrzeczenia kapłańskie. Msza Krzyżma jest wyrazem jedności i wspólnoty duchowieństwa diecezji.

Wieczorem w kościołach parafialnych Mszą Wieczerzy Pańskiej rozpoczyna się Triduum Paschalne.  Ta Msza Święta ma charakter bardzo uroczysty. Jest dziękczynieniem za ustanowienie Eucharystii i kapłaństwa służebnego. Ostania Wieczerza, którą Jezus spożywał z apostołami, była tradycyjną ucztą paschalną, przypominającą wyjście Izraelitów z niewoli egipskiej. Wszystkie gesty i słowa Jezusa, błogosławieństwo chleba i wina nawiązują do żydowskiej tradycji. Jednak Chrystus nadał tej uczcie nowy sens. Mówiąc, że poświęcony chleb jest Jego Ciałem, a wino Krwią, ustanowił Eucharystię. Równocześnie nakazał apostołom: „To czyńcie na Moją pamiątkę”. Tradycja upatruje w tych słowach ustanowienie służebnego kapłaństwa, szczególne włączenie apostołów i ich następców w jedyne kapłaństwo Chrystusa.

W liturgii podczas śpiewu hymnu „Chwała na wysokości Bogu”, którego nie było przez cały Wielki Post, biją dzwony. Po homilii ma miejsce obrzęd umywania nóg. Główny celebrans umywa i całuje stopy dwunastu mężczyznom. Przypomina to gest Chrystusa umywającego nogi Apostołom i wyraża prawdę, że Kościół, tak jak Chrystus, jest nie po to, żeby mu służono, lecz aby służyć.

Po Mszy św. rusza procesja do tzw. ciemnicy. Tam rozpoczyna się adoracja Najświętszego Sakramentu. Wymownym znakiem odejścia Jezusa, który po Ostatniej Wieczerzy został pojmany, jest ogołocenie centralnego miejsca świątyni, czyli ołtarza. Aż do Wigilii Paschalnej ołtarz pozostaje bez obrusa, świec i wszelkich ozdób.

NIEDZIELA PALMOWA

8 kwietnia 2017 at 15:31

maxresdefault

Szósta niedziela Wielkiego Postu, czyli Niedziela Męki Pańskiej, nazywana jest też w tradycji Niedzielą Palmową. Rozpoczyna ona obchody Wielkiego Tygodnia – najważniejszego i najbardziej uroczystego okresu w roku liturgicznym. Kościół wspomina tego dnia uroczysty wjazd Pana Jezusa do Jerozolimy, bezpośrednio poprzedzający Jego mękę i śmierć na krzyżu. Uroczyste Msze święte rozpoczynają się od obrzędu poświęcenia palm i procesji do kościoła, która jest upamiętnieniem wjazdu Chrystusa do Jerozolimy. Jest to pierwszy ważny moment liturgii tego dnia. Drugim momentem jest czytanie Ewangelii – Męki Pańskiej, zwykle z podziałem na role, według jednego z trzech Ewangelistów: Mateusza, Marka lub Łukasza. Tak oto, przez te dwa momenty – radosną procesję z palmami oraz czytanie Męki Pańskiej – Kościół podkreśla, że triumf Chrystusa i Jego Ofiara są ze sobą ściśle powiązane.

Zwyczaj poświęcania palm wprowadzono do liturgii dopiero w wieku XI. Aż do reformy liturgii z 1955 r. istniał zwyczaj, że celebrans wychodził w Niedzielę Palmową przed kościół, a bramę świątyni zamykano. Kapłan uderzał w nią krzyżem trzykrotnie, wtedy dopiero brama otwierała się i kapłan z uczestnikami procesji wstępował do wnętrza kościoła, aby odprawić Mszę świętą. Symbol ten miał wiernym przypominać, że zamknięte niebo zostało nam otworzone dzięki zasłudze krzyżowej śmierci Chrystusa. Obecnie kapłan w Niedzielę Palmową nie przywdziewa szat pokutnych, fioletowych, jak to było w zwyczaju dotąd, ale czerwone; procesja zaś ma charakter triumfalny. Chrystus wkracza do świętego miasta jako jego Król i Pan, odbiera spontaniczny hołd od mieszkańców Jerozolimy. Przez to Kościół chce podkreślić, że kiedy Chrystus Pan za kilka dni podejmie się tak okrutnej śmierci, to jednak nigdy nie pozbawi się swojego majestatu królewskiego i prawa do panowania. Przez mękę zaś swoją i śmierć to prawo jedynie umocni. Godność królewską Chrystusa Pana akcentują antyfony i pieśni, które śpiewa się w czasie rozdawania palm i procesji.

W naszej parafii poświęcenie palm będzie na każdej Mszy świętej. Uroczysta procesja do świątyni będzie miała miejsce na Mszy o 11.30. Natomiast po Mszy Świętej o godzinie 17.00 odprawimy Nabożeństwo Drogi Krzyżowej, przechodząc ulicami naszej parafii.

REKOLEKCJE WIELKOPOSTNE

22 marca 2017 at 09:27

REKOLEKCJE WIELKOPOSTNE

W Parafii Chrystusa Odkupiciela w Świdniku  

26– 29 marca 2017 r.

Rekolekcje prowadzi ks. dr hab. Adam Rybicki, prof. KUL,

wykładowca akademicki, kaznodzieja,

autor książek z zakresu duchowości chrześcijańskiej

 

Niedziela /26 marca/

Msze św. jak w każdą niedzielę roku

Poniedziałek /27 marca/

godz. 8.00. Msza św. z nauką ogólną

godz. 10.00. Msza św. z nauką ogólną

godz. 11.30. Msza św. z nauką dla dzieci

godz. 13.00. Msza św. z nauką dla młodzieży

godz. 18.00. Msza św. z nauką ogólną

Wtorek /28 marca/

godz. 8.00. Msza św. z nauką ogólną

godz. 10.00. Msza św. z nauką rekolekcyjną i Sakr. Chorych

godz. 11.30. Msza św. z nauką dla dzieci

godz. 13.00. Msza św. z nauką dla młodzieży

godz. 18.00. Msza św. z nauką ogólną

Środa /29 marca/

Zakończenie rekolekcji i uroczyste błogosławieństwo

godz. 8.00. Msza św. z nauką ogólną

godz. 10.00. Msza św. z nauką ogólną

godz. 11.30. Msza św. z nauką dla dzieci

godz. 13.00. Msza św. z nauką dla młodzieży

godz. 18.00. Msza św. z nauką ogólną

W poniedziałek, wtorek i środę nie będzie Mszy porannych

o godz. 7.00 i 7.30.

Spowiedź w poniedziałek i wtorek od godz. 8.30 /po nauce rekolekcyjnej/ do godz. 13.00 i od godz.17.00 do 19.00.

W czasie rekolekcji, tradycyjnie, będziemy zbierać żywność, którą przekażemy na wielkanocny stół osobom potrzebującym.

Orędzie Ojca Świętego Franciszka na Wieli Post

5 marca 2017 at 00:51

franciszek-wielki-post

Słowo jest darem. Druga osoba jest darem

Drodzy Bracia i Siostry!

Wielki Post to nowy początek, to droga prowadząca do bezpiecznego celu: Paschy Zmartwychwstania, zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią. Okres ten zawsze kieruje ku nam stanowczą zachętę do nawrócenia: chrześcijanin jest wezwany, by powrócił do Boga „całym swym sercem” (Jl 2,12), aby nie zadowalał się życiem przeciętnym, ale wzrastał w przyjaźni z Panem. Jezus jest wiernym przyjacielem, który nas nigdy nie opuszcza, bo nawet kiedy grzeszymy, czeka cierpliwie na nasz powrót do Niego, a wraz z tym oczekiwaniem, ukazuje swoje pragnienie przebaczenia (por. Homilia podczas Mszy św., 8 stycznia 2016).

Wielki Post jest czasem sprzyjającym zintensyfikowaniu życia duchowego poprzez święte środki, jakie oferuje nam Kościół: post, modlitwę i jałmużnę. U podstaw wszystkiego jest Słowo Boże, do którego słuchania i bardziej pilnego rozważania jesteśmy w tym okresie zachęcani. Chciałbym zwłaszcza zatrzymać się tutaj nad przypowieścią o bogaczu i Łazarzu (por. Łk 16,19-31). Pozwólmy się zainspirować tą tak znamienną kartą, która daje nam klucz do zrozumienia, jak działać, aby osiągnąć prawdziwe szczęście i życie wieczne, zachęcając nas do szczerego nawrócenia.

1. Druga osoba jest darem

Przypowieść rozpoczyna się od przedstawienia dwóch głównych bohaterów, ale to człowiek ubogi jest opisany bardziej szczegółowo: jest on w stanie rozpaczliwym i nie ma siły, aby się podnieść, leży u bramy bogacza i je  okruszyny, które spadają z jego stołu, całe jego ciało jest pokryte ranami a psy przychodzą je lizać (por. ww. 20-21). Obraz jest więc ponury, a człowiek jest powalony na obie łopatki i poniżony.

Scena okazuje się jeszcze bardziej dramatyczna, jeśli weźmiemy pod uwagę, że ubogi nazywa się Łazarz: jest to imię pełne obietnic, które dosłownie oznacza „Bóg pomaga”. Zatem nie jest to osoba anonimowa, ma wyraźnie określone rysy i ukazuje się jako człowiek, z którym należy łączyć jakąś historię osobistą. Chociaż dla bogacza jest on jakby niewidoczny, dla nas staje się znany i niemal bliski, staje się obliczem; a jako takie – darem, bezcennym bogactwem, istotą chcianą, kochaną, zapamiętaną przez Boga, nawet jeżeli jej konkretna kondycja jest sytuacją odrzucenia przez ludzi (por. Homilia na Mszy św., 8 stycznia 2016).

Łazarz uczy nas, że druga osoba jest darem. Właściwa relacja z ludźmi polega na uznaniu z wdzięcznością ich wartości. Również ubogi przy bramie bogacza nie jest irytującą przeszkodą, ale wezwaniem do pokuty i przemiany swojego życia. Pierwszą zachętą jaką kieruje ta przypowieść jest wezwanie do otwarcia drzwi naszego serca na drugą osobę, ponieważ każdy człowiek jest darem, czy jest to ktoś nam bliski, czy też obcy biedak. Wielki Post jest czasem sprzyjającym otwarciu drzwi każdemu potrzebującemu i rozpoznaniu w nim, czy też w niej, oblicza Chrystusa. Każdy z nas spotyka ich na swojej drodze. Każde życie, które napotykamy, jest darem i zasługuje na akceptację, szacunek, miłość. Słowo Boże pomaga nam otworzyć nasze oczy, aby przyjąć życie i je umiłować, zwłaszcza gdy jest słabe. By jednak móc to uczynić, trzeba potraktować poważnie także to, co Ewangelia mówi nam o bogaczu.

2. Grzech nas zaślepia

Przypowieść bezlitośnie podkreśla sprzeczności, w których znajduje się bogacz (por. w. 19). Człowiek ten, w przeciwieństwie do ubogiego Łazarza nie ma imienia, jest określony jedynie jako „bogacz”. Jego bogactwo przejawia się w noszonych ubraniach, przesadnym luksusie. Purpura była rzeczywiście bardzo ceniona, bardziej niż srebro i złoto, i dlatego była zastrzeżona dla bogów (por. Jer 10,9) i królów (por. Sdz 8,26). Bisior był specjalnym rodzajem tkaniny, która sprawiała, że ubiór nabierał niemal sakralnego charakteru. Zatem bogactwo tego człowieka było przesadne, również dlatego, że okazywane było codziennie, rutynowo: „dzień w dzień świetnie się bawił” (w. 19). Dostrzega się w nim dramatycznie zepsucie grzechu, które dokonuje się w trzech następujących po sobie etapach: umiłowanie pieniędzy, próżność i pycha (por. Homilia podczas Mszy św., 20 września 2013).

Apostoł Paweł powiedział, że „korzeniem wszelkiego zła jest chciwość pieniędzy” (1 Tm 6,10). Jest ona głównym powodem korupcji i źródłem zawiści, konfliktów i podejrzeń. Może dojść do tego, że pieniądz może nad nami zapanować tak bardzo, iż stanie się tyrańskim bożkiem (por. Adhort, ap.  Evangelii gaudium, 55). Zamiast być narzędziem, które nam służy, by czynić dobro i realizować solidarność z innymi, pieniądz może podporządkować nas i cały świat egoistycznej logice, która nie pozostawia miejsca dla miłości i stanowi przeszkodę dla pokoju.

Przypowieść ukazuje nam ponadto, że chciwość bogacza czyni go próżnym. Jego osobowość spełnia się w pozorach, w pokazywaniu innym, na co może sobie pozwolić. Pozory jednak maskują wewnętrzną pustkę. Jego życie jest uwięzione w zewnętrzności, najbardziej powierzchownym i ulotnym wymiarze egzystencji (por. tamże, 62).

Najniższym szczeblem tego upadku moralnego jest pycha. Bogacz ubiera się jak by był królem, udaje zachowanie Boga, zapominając, że jest po prostu śmiertelnikiem. Dla człowieka zdemoralizowanego umiłowaniem bogactwa nie ma nic oprócz własnego „ja”, i dlatego jego spojrzenie nie dostrzega otaczających go osób. Owocem przywiązania do pieniędzy jest zatem pewien rodzaj ślepoty: bogacz nie widzi głodnego biedaka, poranionego i leżącego w swym upokorzeniu.

Patrząc na tę osobę możemy zrozumieć, dlaczego Ewangelia tak wyraźnie potępia miłość pieniędzy: „Nikt nie może dwom panom służyć. Bo albo jednego będzie nienawidził, a drugiego będzie miłował; albo z jednym będzie trzymał, a drugim wzgardzi. Nie możecie służyć Bogu i Mamonie” (Mt 6,24).

3. Słowo jest darem

Ewangelia o bogaczu i ubogim Łazarzu pomaga nam dobrze przygotować się na zbliżające się Święta Paschalne. Liturgia Środy Popielcowej zaprasza nas do przeżycia doświadczenia podobnego, do tego, jakie w sposób bardzo dramatyczny było udziałem bogacza. Kapłan, nakładając popiół na głowę, powtarza słowa: „Pamiętaj, że prochem jesteś i w proch się obrócisz”. Rzeczywiście zarówno bogacz jak i ubogi umierają, a zasadnicza część przypowieści ma miejsce w zaświatach. Obie postacie nagle odkrywają, że „nic nie przynieśliśmy na ten świat; nic też nie możemy [z niego] wynieść” (1 Tm 6,7).

Również nasze spojrzenie otwiera się na zaświaty, gdzie bogacz prowadzi długi dialog z Abrahamem, którego nazywa „Ojcem” (Łk 16,24.27), wykazując, że należy do ludu Bożego. Ten szczegół czyni jego życie jeszcze bardziej niespójnym, ponieważ do tej pory nic nie powiedziano na temat jego relacji z Bogiem. W istocie w jego życiu nie było miejsca dla Boga, bo jego jedynym bogiem był on sam.

Dopiero pośród udręk zaświatów bogacz rozpoznał Łazarza i chciałby, aby biedak ulżył jego cierpieniom przez odrobinę wody. Gesty, o które prosi Łazarza są podobne do tych, których bogacz sam mógł dokonać, ale których nigdy nie dopełnił. Abraham jednak wyjaśnia jemu: „za życia otrzymałeś swoje dobra, a Łazarz przeciwnie, niedolę; teraz on tu doznaje pociechy, a ty męki cierpisz” (w. 25). W zaświatach zostaje przywrócona pewna sprawiedliwość i  cierpienia życiowe są równoważone przez dobro.

Przypowieść idzie dalej i tak przedstawia przesłanie dla wszystkich chrześcijan. Bogacz bowiem, który ma braci jeszcze żyjących, prosi Abrahama, aby posłał do nich Łazarza, aby ich przestrzec. Lecz Abraham odparł: „Mają Mojżesza i Proroków; niechże ich słuchają” (w. 29). A wobec sprzeciwów bogacza dodał: „Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, nie uwierzą” (w. 31).

W ten sposób ukazuje się prawdziwy problem bogacza: źródłem jego nieszczęść jest nie słuchanie Słowa Bożego. To go doprowadziło do tego, że już nie kochał Boga, a zatem gardził innymi. Słowo Boże jest żywą siłą, zdolną do wzbudzenia nawrócenia ludzkiego serca i do ponownego ukierunkowania człowieka ku Bogu. Konsekwencją zamknięcia serca na dar przemawiającego Boga jest zamknięcie serca na dar brata.

Drodzy bracia i siostry, Wielki Post jest czasem sprzyjającym odnowieniu siebie w spotkaniu z Chrystusem żyjącym w Jego Słowie, w sakramentach i w bliźnim. Pan – który podczas czterdziestu dni spędzonych na pustyni zwyciężył podstępy kusiciela – wskazuje nam drogę, którą trzeba pójść. Niech Duch Święty prowadzi nas do podjęcia prawdziwej pielgrzymki nawrócenia, by odkryć na nowo dar Słowa Bożego, by zostać oczyszczonymi z grzechu, który nas zaślepia i służyć Chrystusowi obecnemu w braciach potrzebujących. Zachęcam wszystkich wiernych do wyrażenia tej duchowej odnowy poprzez uczestnictwo w Kampaniach Wielkopostnych, promowanych przez wiele organizacji kościelnych, w różnych częściach świata, aby rozwijać kulturę spotkania w jednej rodzinie ludzkiej. Módlmy się za siebie nawzajem, abyśmy uczestnicząc w zwycięstwie Chrystusa umieli otworzyć nasze drzwi dla osób słabych i ubogich. Wówczas będziemy mogli w pełni żyć i świadczyć o radości paschalnej.

W Watykanie, 22 października 2017 r., w Święto św. Łukasza Ewangelisty

Franciszek

Wielki Post czasem przemiany

5 marca 2017 at 00:51

wielipost

W Środę Popielcową rozpoczęliśmy w Kościele Wielki Post- czas. w których chrześcijanie manifestują swoje osobiste pragnienie nawrócenia do Boga. Posypanie głów popiołem stanowiło zaproszenie do przeżycia Wielkiego Postu jako świadomego i intensywnego udziału w Tajemnicy Paschalnej Jezusa, w Jego Krzyżu i Zmartwychwstaniu, poprzez udział w Eucharystii i praktykowanie uczynków miłosierdzia. A zatem Wielki Post to czas intensywnego życia duchowego, zerwania z grzechem i nawrócenia do Boga, pokuty, walki z własnymi słabościami i z mocami zła. Z liturgii znika radosne „Alleluja” i hymn „Chwała na wysokości Bogu”, a dominującym kolorem szat liturgicznych staje się fiolet. W tradycji Kościoła Wielki Post był też okresem intensywnego przygotowania katechumenów do chrztu, który otrzymywali w Wielkanoc.

Nabożeństwa w Wielkim Poście.

Szczególnymi nabożeństwami Wielkiego Postu są: Droga Krzyżowa odprawiana zwykle w piątki oraz niedzielne Gorzkie Żale. Katechizm Kościoła Katolickiego przypomina, że bez nawrócenia serca, czyny pokutne pozostają bezowocne i kłamliwe. I odwrotnie — nawrócenie wewnętrzne skłania do uzewnętrznienia takiej postawy przez widzialne gesty i czyny pokutne (por. KKK 1430). Zawsze najważniejsze jest otwarcie ludzkiego serca na działanie Bożej Łaski, intensywna modlitwa, dzieła dobroczynne, przemiana naszego życia i Eucharystia. Dlatego w naszym kościele parafialnym nabożeństwa Gorzkich Żali będą odprawiane w każdą Niedzielę o godzinie 16.30, natomiast Droga Krzyżowa w każdy piątek o godzinie 17.00..